Jonathan De Neck | accordéoniste diatonique | belge | compositeur

Venez découvrir le Diable qui est en vous, venez découvrir le Diable qui est en nous, venez découvrir le Diable dans la boîte… Peut-être la peur vous rattrapera, peut-être la joie vous envahira, peut-être la tristesse s’échappera.
Nouveau projet acoustique, basé sur les compositions de Jonathan De Neck, compositeur et spécialiste de la boîte… à frissons.

Jonathan De Neck : accordéon diatonique, compositions

Jonathan De Neck est né en 1985.

Il a suivi des cours d’accordéon diatonique avec Alix Colin, Marinette Bonnert et Louis Spagna. Il est titulaire d’un diplôme de composition et d’improvisation obtenu avec Distinction au Conservatoire Royal de Liège. Il est également diplômé avec Distinction en psychopédagogie et en méthodologie.

Il participe en tant que compositeur, arrangeur et accordéoniste aux projets suivants : Dazibao, Knopf Quartet, Le Théâtre Maât, Ialma, Les Déménageurs, Taly Toké.
Il compose et interprète pour des compagnies de Théâtre Jeune Public telles que La Lynx Compagnie, le Théâtre du Léviathan, le Théâtre Isocèle.
Il a participé à divers enregistrements avec Géraldine Cozier, Bali Murphy, Raphy Rafaël, Laïs.

Il donne des cours privés, des stages et est professeur-intervenant à l’Académie de Musique de Hannut, professeur d’accordéon diatonique au Centre Culturel de Theux et professeur de formation musicale préparatoire à l’Académie de Musique de Saint-Nicolas/Montegnée.

Esinam Dogbatse : flûte, percussions

Esinam Dogbatse est née en 1985.

De 1991 à 1996, elle commence sa formation musicale en étudiant le chant d’ensemble et le solfège à l’Académie de Saint-Josse. Elle étudie ensuite le piano avec Michelle Liebman et Jean-Luc Pappi. Grande voyageuse, elle étudiera en autodidacte la woodenflute en Irlande et les percussions en Amérique du Sud, de 2004 à 2008. Elle perfectionnera ensuite la flûte traversière avec Philippe Laloy et Steve Houben et suivra des cours de percussions avec Renato Martins.

Elle fait partie de diverses formations : The Elements, Cleo, Kel-Assouf, Samba Django, Azu-K.

www.myspace.com/esilady

Corentin Dellicour : violoncelle

Corentin Dellicour est né en 1979.

Il obtient un Premier Prix de violoncelle et une Licence avec Distinction au Conservatoire Royal de Bruxelles dans les classes successivement d’Edmond Baert, de Marie Hallynck et de Didier Poskin. Il obtient également un diplôme de Premier Prix de Musique de chambre ainsi qu’un diplôme de psycho-pédagogie et méthodologie du violoncelle.
Il est lauréat avec un Premier Prix au concours national de musique « Axion Classics ».

En 2003, il est sélectionné pour représenter la Belgique au sein de l’Orchestre Mondial des Jeunesses Musicales (ambassadeur de l’UNESCO pour la Paix) lors d’une tournée en Asie et en Allemagne, coaché par des musiciens de l’Orchestre Philharmonique de Berlin.
Il multiplie les expériences et rencontres musicales en participant à divers projets (Guillame Ledent, Alex Onor, Le Théâtropolitain, le Taraf de Haïdouks, la formation contemporaine Bianco Nero, l’orchestre baroque Les Muffati, le Théâtre Maât, …

Il a enseigné le violoncelle durant cinq ans à l’Académie de Musique d’Arlon.

Rui Salgado : contrebasse, bansuri

Rui Salgado est né en 1978.

Il est titulaire du diplôme de Bachelier en contrebasse jazz obtenu avec Grande Distinction a l’ESMAE (École Supérieure de Musique et des Arts du Spectacle de Porto, Portugal) sous la direction de António Augusto Aguiar et titulaire du diplôme de Master en Musique section Jazz au Lemmens Institut à Leuven (Belgique) sous la direction de Nicolas Thys.

Il compose et arrange pour le Bansuricollectif, groupe avec lequel il a sorti un cd « Conto », qu’il a présenté à Bruxelles, Anvers, Amsterdam et au Portugal. Comme musicien free-lance et comme sideman, il participe à divers projets (Big Fat Mamma, Marcelo Moncada Space Quartet, Sexteto de Esmae, Jason Lindner Big Band, Natacha Wyts Quartet, …).
Il rencontre et joue avec des musiciens tels que Carlos Bica, Matt Wilson, Martin Wind, Hein Van de Gein, Miroslav Vitous, Carlos Azevedo, Nuno Ferreira, Alfonso Paes, Pierre Van Dormael, Jim Black, …

Il enseigne la musique à l’Athénée Royal Victor Horta et à l’Athénée Royal Crommelynck à Bruxelles.

www.myspace.com/salgadorui

Sébastien Taminiau : violon

Sébastien Taminiau est né en 1981.

Il a suivi une formation musicale classique. Il commence le violon à l’âge de 5 ans et sa formation se termine au Conservatoire de Lille et au Conservatoire Royal de Bruxelles. Il a été, très jeune, initié à l’improvisation, technique dont il a suivi le cours au Conservatoire. Il est attiré par des projets de tous horizons : théâtre, musique pour enfants, …

Il participe ou a participé à divers projets : Ensemble Eclisses, Cave Canem !, Les Sons des Cinés, Bach to Rock, Taraf de Haïdouks. Il effectue régulièrement des remplacements à l’Orchestre National de Belgique.

Il donne des cours à Koekelberg et donne des stages pour diverses associations.

Le Monde est un Village Vol. 6 | Dazibao RTBF (2005)
Accordéon diatonique : Jonathan De Neck

Alma | Dazibao
Accordéon diatonique : Jonathan De Neck

E40 | Dazibao (arrangement Dazibao)
Accordéon diatonique : Jonathan De Neck

Né en 1985, Jonathan De Neck commence l’accordéon diatonque à l’âge de 8 ans. Il suit des cours particuliers avec divers professeurs (Alix Colin, Marinette Bonnert, Louis Spagna) et se perfectionne dans des stages.

2000

Il crée avec le joueur d’épinettes Dominique Belge le groupe D’Eux, qui propose un répertoire de musiques à danser aux couleurs traditionnelles. Pendant plus de 5 ans, ils écumeront les bals folks de Wallonie.

2001

Il participe à la création d’Eric Pervenche de la Lynx Compagnie, en composant et enregistrant la bande-son de ce spectacle Jeune Public.

2002

Il crée avec Sophie Cavez (accordéon diatonique), Karim Baggili (guitare et oud) et Jo Zanders (percussions) le groupe de compositions personnelles aux couleurs de musiques du monde Dazibao. En 2007, Emmanuel Baily devient le guitariste du groupe et Vincent Noiret (contrebasse) rejoint l’aventure. Ensemble ils tournent partout en Belgique et à l’étranger (France, Pays-Bas, Espagne, Portugal, Canada).
Il tourne en Belgique, en France et aux Pays-Bas avec les chanteuses flamandes de Laïs, groupe pop-folk, en remplacement de Didier Laloy.

2003

Il crée avec les accordéonistes Anne Niepold, Vincent Ansaldi et Sophie Cavez le groupe Knopf quartet – quatuor à boutons.

2004

En 2004, il rejoint Nil Aramis, groupe pop-world avec Tanguy Thoveron (guitare), Malin Helmann (chant), Vincent Landrieu (basse électrique) et Julien Beghain (batterie).
Il joue sur les bandes-son des spectacles Jeune Public Le Roi c’est moi du Théâtre du Léviathan et De-ci de-là de la Lynx Compagnie.
Cette année-là, il entre au Conservatoire Royal de Liège dans la section composition (dirigée par le compositeur Michel Fourgon) et improvisation (dirigée par Garrett List).

2007

Il fonde la groupe Three Imaginary Country Boys avec Emmanuel Baily (guitare) et Martin Lauwers (violon).

2008

Il rejoint, en remplacement de Didier Laloy, les Déménageurs, groupe de chansons pour enfants, pour leur tournée du spectacle En Concert.
Il présente le nouveaux spectacle de Raphy Rafaël, Zahori.
Il crée le Quatuor Zatango avec Véronique Laurent (euphonium), Maritsa Ney (violon) et Marine Horbaczewski (violoncelle), qui propose un répertoire de compositions personnelles et de reprises d’Astor Piazzolla.
Il collabore cette année–là avec la chanteuse Géraldine Cozier et avec le groupe Bali Murphy.

2009

En tant que musicien et comédien, il intègre l’équipe du Théâtre Maât pour la création de leur nouvelle fable musicale Jeune Public Banquise, aux côtés de Hadi El Gammal (comédien), Jennifer El Gammal (comédienne, saxophone soprano) et Corentin Dellicour (comédien, violoncelle).
Création du spectacle des Déménageurs, Le Patamodd.
Au mois de juin, il est diplômé et agrégé avec distinction du Conservatoire Royal de Liège, en section composition et improvisation. Durant ses études, il rencontre Georges-Elie Octors, Michel Fourgon, Michel Massot, Garret List, …

2010

Il crée le groupe Taly Toké, sous l’impulsion de François Lourtie (saxophone basse, compositions) et avec Benoît Leseure (violon) et Jo Zanders (percussions).
En remplacement de Didier Laloy, il intègre le groupe de chanteuses galiciennes Ialma pour leur nouveau specatcle.
Il travaille actuellement à la création de son projet personnel basé sur ses compositions, prévue pour septembre 2010.

Il donne des cours privés et est professeur au Centre Culturel de Theux, pour l’asbl Adikan à Louvain-la-Neuve, et professeur-intervenant à l’Académie de Hannut.

Dazibao, which is the Chinese word for wallpaper, is an instrumental group who delivers a more vivid world than just wallpaper music. One of its members, Sophie Cavez is formerly known from post folk-rock band Urban Trad. The expression more is that of a contemporary journey through lots of styles, rhythmical tunes and known dance forms, almost like but also more creative than that, as if under the form of a slowed down potpourri.

The music is played by diatonic accordion dialogues, jazzy bass, acoustic guitar and a mostly very much dissolving-into-the-swing percussion. It is rhythmically changing from a jazzier to a more folky, to a more tango-like swing, depending on the themes, mostly led by the accordions. Favourite track of mine is « La Flûte à six schtroumps » with Middle Eastern hand percussion and vocals by Sophie Cavez.

At first I wasn’t so sure of the real purpose why the group took this journey to these different styles, but it is the three formerly mentioned swing that keeps all the aspects and tunes well structured, fluently and logically together.

Gerald Van Waes – www.psychedelicfolk.com

Sinds wereldmuziek niet meer uitsluitend afkomstig hoeft te zijn uit landen buiten Europa, is de grens met folk aan het vervagen. Op festivals voor wereldmuziek staan soms artiesten die vroeger tot de folk werden gerekend en omgekeerd. Het Groningse Trad.it!, dat zaterdag zijn zesde editie beleefde, is er een goed voorbeeld van. ‘Festival for European Roots Music’ noemen ze zichzelf en naast typische folk uit landen als Ierland en Engeland klonk er muziek uit Spanje, Italië, Finland, Oostenrijk en zelfs Duitsland.

Trad.it! maakte al meteen om acht uur een verrassende en indrukwekkende start met het Belgische Dazibao, een vijfkoppige formatie rond de diatonische accordeons van Sophie Cavez en Jonathan de Neck. Met een beetje moeite kun je Dazibao nog wel tot de neofolk rekenen – zeker gezien de stijlvormen waarvan de groep zich bedient. Maar de composities van de twee trekzakkers doen qua complexiteit, spankracht en dramatiek eerder denken aan Piazzolla’s tango nuevo. Gaandeweg het optreden van Dazibao werden de soundscapes ook steeds experimenteler, mede dankzij de woordloze bijdragen van gastvocaliste Karoline de la Serna.

Het festival eindigde al even fraai, met muziek die pure folk had kunnen zijn, ware het niet dat zangeres Rachel Unthank traditionele liedjes uit haar geboortestreek Northumbria bijna deconstrueert door ze te ontrafelen in trage, ijle melodielijnen, geschraagd door statige pianoakkoorden – niet wat je noemt een typische folkbehandeling. Wat wel behouden bleef, was de ongepolijste emotionaliteit in voordracht waar grote Engelse folkzangers als Martin Carthy en Norma Waterson een patent op lijken te hebben.

De tussenliggende festivalruimte werd gevuld door het meer obligate keltische idioom van de Ier Mairtin O’Connor en de inmiddels wat sleetse folkrock van de Galicische doedelzakdiva Susana Seivane. Heel verrassend bleek de hoempa-hiphopfolk van het jeugdige Duitse kwartet Ulman. Met het heftig dampende brouwsel dat de drie broertjes Uhlman (viool, draailier, trekzak, trombone en fluiten) samen met slagwerker Uli Stornovski creëren, levert de groep een verfrissende bijdrage aan de ontwikkeling van de Europese rootsmuziek. Met nog wat meer aandacht voor variatie in composities en arrangementen zouden ze ook best een uur lang kunnen blijven boeien. Nu leunt het enthousiaste viertal

Basis van deze hervormde Dazibao blijven Sophie Cavez en Jonathan De Neck, beiden op diatonisch accordeon. Zij zijn ook de auteurs van de instrumentale muziek op deze plaat. Van de negen muziekstukken, goed voor driekwart uur luistergenot, zijn er zes gecomponeerd door De Neck, drie door Cavez. Jo Zanders op percussie, Emmanuel Baily op gitaren en Vincent Noiret op contrabas zijn de andere drie leden van de groep.

De CD-titel « E40″ verwijst wellicht naar het ganse gebied waar deze groep optreed. Deze autoweg dwarst immers alle gewesten en gemeenschappen van het Belgisch koninkrijk en dat doet ook Dazibao. De muziek op deze schijf is erg geconstrueerde muziek om naar te luisteren, vol subtiliteiten waarvan je er bij elke beluistering weer andere hoort. Dat maakt deze cd tot een boeiende luisterplaat. Een nummer waarbij de creativiteit van de groep sterk naar voor komt is « Cactus Loco ». Op de vrije repetitieve klanken van de accordeons wordt een rijk slagwerk gezet en twee gastmuzikanten, mondharmonicaspeler Steven De Bruyn en zangeres Karoline de la Serna, weven er vrij jazzy klanken doorheen.

Steekt er wel eens een dansnummer tussen, zoals « Batman », de essentie van « E40″ is moderne luistermuziek, gespeeld door jonge, begaafde musici.

Dries Delrue – New Folk Sounds, n°115

Alma, de eerste CD van de Belgische Folk band Dazibao, kreeg in 2005 lovende kritieken in Frankrijk, Nederland, Engeland en Spanje. Ook in het Rabotheater in Hengelo werd deze energieke, avontuurlijke en meeslepende folk destijds positief onthaald. Reden genoeg om de band twee jaar later bij de voorstelling van hun tweede cd, E40, weer in Twente uit te nodigen, dit keer in de Roef in Enschede.

De naam van het album is een referentie aan de gelijknamige snelweg in België. De bandleden wonen verspreid over heel België en leggen dus de nodige afstanden over de E40 af voor repetities in Gent. Maar zondag bleek duidelijk dat dit geen belemmering hoeft te zijn voor een band om een hecht en strak geluid neer te zetten. Oke, gitarist Emannuel Baily moest af en toe even spieken op een blaadje en was een enkele keer de weg (E40?) kwijt, maar mag het? Hij is pas 4 maanden bij de band en de muziek van Dazibao is bepaald niet eenvoudig. Uit het algehele niveau van zijn spel werd wel duidelijk dat het helemaal goed gaat komen! Ook bassist Vincent Noiret blijkt een goede aanwinst voor de band. Met zijn baspartijen legt hij samen met Zanders een solide basis neer voor de andere leden en zorgt met zijn strijkstok en af en toe een solopartij voor een mooie afwisseling in het bandgeluid.

Met hun diatonische accordeons betoveren Sophie Cavez en Jonathan De Neck je met meeslepende en melancholische tonen, afwisselend solerend en soms haast duellerend met hun instrument. En wie denkt dat een accordeon een saai instrument is voor overjarige jodelaar-begeleiders heeft duidelijk niet de uitvoering van « Suzanette » (1e album Alma) van afgelopen zondag meegemaakt. Wist u bijvoorbeeld dat een accordeon ook kan janken en hijgen?

Ook Jo Zanders, één van de meest gevraagde percussionisten van België maakte zondag overduidelijk waar hij deze status aan verdient. Een tamboerijn met een klein splashbekken brengt een soort elektronisch snaregeluid voort, de cajun vervangt een complete ketelset en dan is zijn tamboerijnspel nog niet genoemd. Alleen deze man is al genoeg om een heel optreden geboeid toe te kijken en te luisteren.

De muzikanten krijgen ieder de ruimte om hun partijen te spelen, maar de instrumenten sluiten goed op elkaar aan en er staat duidelijk een hechte band die plezier beleeft aan het samen musiceren. Tel daar een aantal uitgebalanceerde en spannend klinkende composities bij op en het geheel wordt een uiterst smakelijk recept, kortom Dazibao is een absolute aanrader!

Het publiek bestond afgelopen zondag echter uit ca. 30 mensen, wat een schamele opkomst genoemd mag worden. Niets ten nadele van de Folkclub Twente die ons met louter vrijwilligerswerk dit soort juweeltjes voorschotelt, de dertig toeschouwers van zondag waren hen dankbaar! Maar een band van deze klasse verdient een grotere en sfeervollere zaal … zonder het geluid van vallende petflessen in een subtiele intro of het gerammel van koffiekopjes uit het café naast de zaal. Door onwetendheid hebben velen een mooi concert gemist … maar gelukkig spelen ze op 23 februari 2008 op het Fidder Folkfestival te Zwolle. Zie dat u hen dit keer niet misloopt!

Roger Quaedvlieg – 3voor12lokaal.vpro.nl/

Dazibao, de absolute toppers van de avond waren vijf Waalse jonge muzikanten, die ook al met een bijzonder onwaarschijnlijke combinatie de meest fantastische muziek weten te maken. Twee diatonische accordeons, een staande bas, een elektrische jazzgitaar en een superieure percussionist. Wat zijn ze jong, maar potverdomme wat zijn ze goed. Ge-wel-dig! Jonathan de Neck en Sophie Cavez waren met hun diatonische accordeons en hun fantastische samenspel de absolute toppers van de avond. Hier werden de grenzen van de folk weer eens stevig opgerekt, door een jazzy aanpak, een rockhouding en een aantal magnifieke composities die subliem werden uitgevoerd. Spannend en mooi. Geweldig dat ze nog zo jong zijn, dan kunnen we nog heel wat van ze verwachten!

Fidder Folk Festival verslag door Holly Moors – maart 2008

Het is niet altijd zo dat er uitzonderlijk gemusiceerd wordt omdat vijf topmuzikanten een groep vormen. Bij Dazibao is dat echter wel het geval. En hoe.

Sophie Cavez (diatonische accordeon), Jonathan De Neck (diatonische accordeon), Jo Zanders (percussie), Vincent Noiret (bas) en nieuweling Emmanuel Baily (gitaar, vervangt ud-speler Karim Bagili) leveren met E40 een meer dan boeiende instrumentale plaat af die niet alleen opvalt door de frisse aanpak maar vooral door het meesterschap om elk nummer om te toveren tot een apart verhaaltje.
Dit heeft natuurlijk veel te maken met de aandacht die ze besteden aan details. Côte Ouest met een bijdrage van Steven de Bruyn is daar een prachtig voorbeeld van, net als het open bloeiende Cactus Loco en het onheil-spellende La Flûte à Six Schtroumpfs.

E40 is weer een karaktervolle cd van het kwaliteitslabel Homerecords.be.

Georges Tonla Briquet – mazzmusikas – 2007